Wpisy archiwalne z 2006 roku
| Pierwsza wojna światowa zakończyła się 11 listopada 1918 r. z chwilą podpisania przez Niemcy rozejmu w lasku Compiégne pod Paryżem. Był to przełomowy moment nie tylko w dziejach całej Europy, ale i Polski. Dzień wcześniej powrócił do Warszawy Józef Piłsudski, komendant I Brygady Legionów, internowany od lipca 1917 r. przez Niemców w Magdeburgu. Przed domem, w którym mieszkał, zebrały się tłumy, a do mieszkania zaczęli przychodzić przedstawiciele różnych stronnictw i partii. "Byli znajomi i podkomendni zaczęli się tłoczyć w mieszkaniu na Moniuszki, które mu doraźnie znaleziono, chcąc go przywitać i oddać się do jego dyspozycji. Nareszcie po południu udało mu się wyrwać z Warszawy i przyjechać do nas, na Pragę. Wiadomość, że przyjedzie do mnie rozeszła się lotem ptaka. Wobec tego, że była to niedziela, robotnicy wylegli z domów i pełni radości czekali na ulicach, którymi musiał przejeżdżać. Przed domem, w którym mieszkałam, zebrał się tłum. Kiedy nadjechał, entuzjazm był niesamowity. Ja na spotkanie z pokoju swego nie wyszłam, tylko czekałam w mieszkaniu. Nie lubiłam nigdy okazywać swoich uczuć wobec innych." (Aleksandra Piłsudska, "Wspomnienia", Warszawa 1989). |
|
|
Na wieść o powrocie Piłsudskiego, Ignacy Daszyński wraz z całym rządem 11 listopada przyjechał do Warszawy. Tego samego dnia Józef Piłsudski otrzymał z rąk Rady Regencyjnej władzę wojskową i rozpoczął konsultacje z przedstawicielami stronnictw politycznych w sprawie utworzenia koalicyjnego rządu. 14 listopada, nowym dekretem Rada Regencyjna postanowiła się rozwiązać i całą władze w państwie przekazała Piłsudkiemu, ustanawiając urząd naczelnika państwa. 11 listopada na ulicach wszystkich miast panowała euforia z powodu rodzącej się niepodległości. |
|
| Podobna atmosfera panowała w stolicy. "Warszawa żyła w tych dniach na ulicach. (...) Gdy 11 listopada, w historycznym daniu zawieszenia broni, wyszedłem rano na miasto, ulica miała wygląd jakiś zupełnie inny niż zwykle: ludzie poruszali się szybko, każdy patrzył z ciekawością naokoło, każdy czegoś wyczekiwał, zawiązywały się rozmowy między ludźmi nieznajomymi. Niemców spotykało się niewielu i nie mieli już tak butnych min jak poprzednio, większość z nich miała już na mundurach czerwone rewolucyjne kokardki, dyscyplina rozluźniła się, widziało się i czuło się już zupełną dezorganizację tej karnej armii. Ludność samorzutnie zaczęła rozbrajać żołnierzy, którzy podawali się temu przeważnie bez protestu." (M. Jankowski, "11 listopada 1918 r." [w:] Warszawa w pamiętnikach pierwszej wojny światowej, Warszawa 1971). Dzień 11 listopada ustanowiono później Świętem Niepodległości Polski. Narodowe Święto Niepodległości – najważniejsze polskie święto narodowe, obchodzone co roku 11 listopada, na pamiątkę odzyskania przez Polskę niepodległości w 1918 roku. Do czasu wybuchu II wojny światowej święto obchodzono tylko dwa razy – w roku 1937 i 1938. W latach 1939–1944 – podczas okupacji hitlerowskiej oficjalne lub jawne świętowanie, podobnie jak i każde inne przejawy polskości, było niemożliwe. Narodowe Święto Niepodległości obchodzone 11 listopada przywrócono, ustawą Sejmu IX kadencji, 21 lutego 1989 roku (w trakcie obrad Okrągłego Stołu). |
|
 |
 |
 |
 |
W dniu 10 listopada 2006 r. - w przeddzień historycznej daty kadra i pracownicy wojska Rejonowego Zarządu Infrastruktury Wrocław zebrali się w świetlicy na uroczystej akademii.
Referat okolicznościowy wygłosił szef wydz. organizacyjnego ppłk Jacek Wesołek. Następnie Szef RZI pan płk Andrzej Grządzielski udekorował pracowników Zarządu i podległych WAK, medalami państwowymi i resortowymi. |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
| W dniu 23.03.2006 r. obowiązki Szefa Rejonowego Zarządu Infrastruktury Wrocław objął płk Andrzej Grządzielski |
|
Pan płk mgr Andrzej Grządzielski pełnił dotychczas obowiązki zastępcy szefa WZI w Poznaniu.
|
|
|
W dniu 10.03.2006 r. na Cmentarzu przy ul. Bardzkiej we Wrocławiu odbył się, zgodnie z ceremoniałem wojskowym, pogrzeb ppłk Ireneusza Karala pełniącego obowiązki Szefa Rejonowego Zarządu Infrastruktury we Wrocławiu.
Zmarły był wyróżniany między innymi: "Krzyżem Zasługi", Medalami "Za Zasługi dla Obronności Kraju", Medalami "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny".
|
|
Nagle zmarłego pułkownika żegnali: Rodzina, przełożeni oraz szerokie grono podwładnych, przyjaciół, kolegów i koleżanek.
|
|
